2023-04-08.
Zaraz minie niemal rok od ostatniego postu i czuję, że czas przerwać milczenie i wrócić do przynajmniej cotygodniowego raportowania. Ostatnie kilka miesięcy było super intensywne pod różnymi względami, więc zacznę od krótkiego podsumowania, a później, jeśli znajdę czas i motywację, będę bardziej szczegółowo opisywał rozmaite zdarzenia
Laos wciąż w sporym kryzysie ekonomicznym, inflacja oscyluje w okolicach 40%. Kip co prawda przestał pikować jak ruski śmigłowiec trafiony Javelinem, a nawet nieco się umocnił na kilka miesięcy – głównie dzięki słabnącemu dolarowi. Nikt natomiast nie wierzy, że będzie to umocnienie trwałe. Skończyły się poważniejsze problemy z paliwem, chociaż czasami wciąż potrafi go zabraknąć. Od paru miesięcy mamy też nowego premiera, poprzedni zrezygnował przed końcem kadencji w atmosferze mocnego skandalu (z chińską mafią i poćwiartowanymi zwłokami kochanki w walizce wrzuconej do Mekongu). Turystów jest coraz więcej, gotówka płynie wartkim strumieniem i mam wrażenie, że problemy kraju z walutą przestały być tak dramatyczne jak kilka miesięcy temu. Wciąż nie wiadomo jak wygląda kwestia spłaty zagranicznego długu.

No właśnie, apropos łodzi – kupiliśmy sporą jednostkę (45m) i wkrótce powinniśmy wystartować z nowym biznesem – butikowymi cruises po Mekongu i noclegami Airbnb na łodzi. Łódź jest absolutnie zjawiskowa, cały projekt nieco onieśmielający, ale też niesamowicie stymulujący. A. jest w swoim żywiole zarządzając ekipami remontowymi i dzięki niej łódż niebywale wypiękniała. Sam nie byłbym w stanie zrobić nawet 10% tego, co ona.

Na przełomie lipca i sierpnia zeszłego roku spędziłem też kilka tygodni w Warszawie. Spakowałem rzeczy do pudeł i wynająłem swoją klitę. Mam teraz wspaniałą lokatorkę z Ukrainy, panią Vandę, która mieszka tam z młodym synem.
Szczerze powiedziawszy, zupełnie straciłem zainteresowanie mieszkaniem w Polsce. Na pewno ostatnie kilka lat rządów dobrej zmiany miało tu jakiś wpływ, natomiast bardziej zakończył się pewien proces, który zaczął się od podróży do Nepalu, przez małą fazę backpackerską, mieszkanie w Tajlandii i Malezji, żeby ostatecznie zapuścić korzenie w Laosie. Teraz, gdy skończyły się ograniczenia covidowe, i mamy coraz więcej połączeń lotniczych, powoli zaczynam nabierać ochoty na powrót do pierwotnego planu – czyli traktowania LPB jako bazy i cokwartalnych wypraw na kilka tygodni w różne miejsca w rejonie. Początkowo miejsca nadmorskie, bo jeśli czegoś mi w Laosie brakuje, to właśnie plaż i otwartych nadwodnych przestrzeni.