Wielkimi krokami zbliża się mój ostatni dzień w TH i to ostatni być może nawet na kilka długich miesięcy. Nie wiem jeszcze jak poukładają się sprawy, ale najwcześniej pojawię się tu znowu dopiero jesienią. Co prawda latem spędzę prawie 3 miesiące w Nepalu (tak, znowu – i to mimo tego, że całkiem niedawno byłem przekonany, że tu nie wrócę przez lata!), więc nie będę tak całkiem odcięty do Azji. Natomiast Nepal i Tajlandia to bajki tak różne, że w sumie mógłbym wybrać się na inną planetę.

Continue reading →

Król się koronuje (co wychodzi tak średnio, jako że do popularności Bhumibola odrobinę mu brakuje), a Miro wraca do swojej nadmorskiej samotni.

Continue reading →

A właściwie good bye for now.

Wychodzi na to, że spędziłem w Khanom niemal trzy miesiące non-stop (minus eskapady do Bangkoku i na Penang). A od maja zeszłego roku prawie pół roku. To sporo i, jak pisałem wcześniej, czuję pewne przywiązanie do tego miejsca.

Continue reading →

Dom zaczyna powoli przypominać kuter albo bungalow w klimatach Death in Paradise. Właściciel chyba nie ma nic przeciwko moim zabawom w found art, nawet ostatnio stwierdził, że jedna z konstrukcji jest beautiful.

Continue reading →

Kilka tygodni bez słowa, ale wsiąkłem w nadmorskie życie i przestawiłem się w tryb lokalsa. A w trybie lokalsa nie mam ochoty pisać, jako że ma miejsce pewna internalizacja i to, co do niedawna postrzagałem jako pewne novum, egzotykę, staje się naturalną codziennością, której jestem częścią. Jest to strasznie fajne uczucie, bo głowologicznie dokonuje się zmiana kontekstu (m.in. dlatego zawsze starałem się podróżować w danych kraju przez minimum miesiąc – taka tranzycja wymaga czasu).

Continue reading →

Poniżej kilka zdjęć z plaży w Khanom dzień po tajfunie Pabuk.

Continue reading →