Ciężko się wyrwać z hotelowych luksusów na dzikie upały – baseny na dachach powinny być verboten. Na szczęście i to powszednieje. Dzisiaj dzień oswajania lokalnego zbiorkomu. Metro, motocykl, łódź pospieszna, autobus (#48) i wreszcie skytrain. Sama podróż zdecydowanie ciekawsza niż cel – Wat Pho.

Kolejne duże miasto i kolejny duży deszcz. Bangkok spowity chmurami i bardzo wilgotny. Lotnisko opustoszałe. Przyjmijmy, że wszyscy boją się eboli oraz wojny polsko-ruskiej i siedzą w domach zamiast się szlajać po świecie.

Otrząsam się powoli z marazmu i rozleniwienia, jutro Bangkok. Tymczasem kilka zaległych relacji.

Dhaka:
→ 21-22.X.2014 – Dhaka.

Wyspa:
→ Wynurzenia #2,
→ Wynurzenia #3.

O deprywacji sensorycznej, zupie z kokosa i pływach:

→ Wynurzenia pierwsze.

Czas zasadniczo zwolnił, wrażenia zmysłowe uległy zdecydowanemu wysubtelnieniu. Warunki idealne do pielęgnowania lekkiej mizantropii – przy niewielkim wysiłku da się tu wypowiedzieć jakieś 10 słów dziennie, z tego połowę do gekkonów. Do znaczących wydarzeń ostatnich dni należało uwolnienie lokalnej odmiany zimorodka (z angielska piękne kingfisher) z rybackich sieci. Zarówno ptak, jak i sieci pozostały bez szwanku. Ja również, choć pomarańczowy dziób starał się zrobić we mnie szereg dodatkowych otworów. Do mniej znaczących – spotkania z krabami i małpami podczas wieczornych biegów. Do zupełnie powszednich – odkrywanie coraz to większych muszli w poodpływowym błocie. W tym uspokojeniu godziny zazenów mijają jak kwadranse. Ciężko będzie się stąd ruszyć.

Wczoraj po odpływie poszedłem zbierać muszle. Znalazłem bardzo ładną sztukę, szpiczastą, kręconą i dosyć dużą. Ułożyłem ją wśród innych muszli, koralowców i gąbek. Problem w tym, że po jakimś czasie wysunęły się ze środka włochate łapy, które zaczęły ciągnąć ją po stole (pierwsze skojarzenie – Mars napada!). W mojej muszli ktoś urządził squat… Jako że nie nadaję się na czyściciela kamienic, muszla z lokatorem wróciła na plażę. Poza tym on ją znalazł pierwszy.

Jeden autobus, jeden prom, jeden rzeczny statek, jedna miska tłustej ryby i trzy miasta:

→ 19-20.X.2014 – Khulna, Barisal i rejs Barisal-Dhaka..

Gdyby ktoś potrzebował mnie znaleźć, to najpierw leci się do Bangkoku. Potem przesiadka w autobus albo samolot do Krabi. Z lotniska w Krabi trzy kwadranse samochodem do przystani. Następnie 15 minut długoogoniastą łodzią na wyspę, potem kolejny kwadrans jeepem. I wreszcie w prawo w ul. Thong Mai Phai, dwieście metrów w dół, znowu w prawo za trzcinowym domem z kurami na podwórku, w dół do plaży i w lewo przez dziurę w murowanym ogrodzeniu na polanie z palmami. Przed nami trzy drewniane domy na palach, mieszkam w tym środkowym.

Ostatnie chwile w Bangladeszu. Od jutra chill out na (prawie) bezludnej wyspie głęboko na południu Tajlandii. Ciekawy był miesiąc tutaj, za kilka dni napiszę małe podsumowanie.

Tipu 7 w jednym kawałku dotarł do Dhaki nieco po wschodzie słońca (który udało mi się przespać). Poranne zderzenie z ulicami molocha lekko traumatyczne. Trochę już mi się nie chce, ale postaram się zmotywować jeszcze do co najmniej jednej wizyty w Starej Dhace. A pojutrze nowy kraj i zupełnie inne konteksty.

Co prawda nie po Sundarbanach, bo to okazało się propozycją bardziej w charakterze masowego turyzmu, ale z Barisal do Dhaki. Statek nazywa się MV Tipu 7. Niezwykle dzielna jednostka. Mam swoją kajutę i swoją koję, więc płynę w warunkach niemal luksusowych. Będziemy płynąć przez całą noc, przybijemy do Dhaki trochę po wschodzie słońca, chyba że porwą nas piraci albo pomyłkowo zatopi bangladeska flota. Albo Tipu 7 okaże się mniej dzielny niż podejrzewałem i po drodze się rozpadnie.

Trzy dni chaosu, dzikości i jarmarku:

→ 16-18.X.2014 – Kushtia, Lalon Utsab.

Prawie trzy dni wśród nieprzebranych festiwalowych tłumów lekko nadszarpnęły moją równowagę psychiczną. Czas zostawić Lalona i baulów – właśnie wsiadłem do autobusu do Khulny, skąd mam nadzieję załapać się na turę po Sundarbanach.

Zaczyna się Lalon Utsab i zaczyna się niesamowicie. W chmurach gandzi i kadzideł, przy dźwiękach ektar, tabli i innych bębnów, fletów oraz lokalnej odmiany harmonii. Tysiące ludzi i masa energii! Czuję się wciągnięty.

Tempo i intensywność podróży nieco spadły, więc tym razem relacja z 4 dni aż:

→ 12-15.X.2014 – Bogra-Paharpur-Rajshahi-Puthia-Natore.

Lokalne słodycze – mishti – nie są szczytem cukierniczego wyrafinowania, co nie zmienia faktu, że ciężko im się oprzeć. Muszę się pilnować, bo wrócę do PL wyglądając równie solidnie, co mój dzisiejszy model, sprzedawca pamiątek w rajbari w Natore. Otwarte pozostaje pytanie, czy w takiej sytuacji pomoże mi ufarbowanie brody na rudo, powszechne wśród tutejszych muzułmanów.

W Rajshahi niezdrowe poruszenie, wszystkie hotele wybukowane, a właściciel tego, w którym się zatrzymałem, uparł się, że mam oddać pokój do 0900. Nie mam mu specjalnie za złe biorąc pod uwagę, że płaciłem mniej niż 4 USD za noc.

I tak planowana jednodniowa wycieczka do Natore zamieniła się w przenosiny do Natore. Co ma same dobre strony, bo bliżej do Kushtii, hotele święcą pustkami i będę mógł fotografować lokalne rajbari o zachodzie słońca (a może też w porannych mgłach).

Dzisiaj ponad pół dnia w Puthii. Sama radość, zrujnowane pałace i rajbari, świątynie Shivy, Govindy, Gopali i Aniki. Do tego nieco szalony przewodnik i opiekun świątyń, Mr. Bishwana. No i dziewczęta Hindu, ach, jak karmel i miód.

Dobre wieści. Mój człowiek w Dace, Mahmud, załatwił mi spanie w Kushtii podczas festiwalu Lalona Shaha, Lalon Utsab. Sam, mimo wielu męczących telefonów, nie byłem w stanie tego zrobić.

To będzie moje pierwsze zetknięcie z baulami, bengalskimi muzykami i mistykami sufickimi (ale także wisznaickimi). Bardzo pięknie pisze o nich William Dalrymple w jednej z opowieści w “Nine Lives”. Ciekaw jestem tego straszliwie!

Dzisiaj kończę trzeci tydzień podróży. Czas na dzień lenistwa, nicnierobienia, biernej kontestacji wszelkich aktywności podróżnych i pozapodróżnych, świadomie indukowanego marazmu, a może nawet relaksu – o ile to możliwe w BD.

Niespiesznie przejadę tylko do Rajshahi.

Wypiłbym piwo (a jeszcze lepiej trzy), ale czujne oczy imamów nie zamykają się nigdy i tego typu pożałowania godne rozrywki są out of the question!