W parku Lumphini zmasowana akcja przeciwko wielkim jaszczurkom. Lokalne warany zżerały wodne ptactwo i straszyły zażywających relaksu mieszkańców Krungtheepu, niespodziewanie wychodząc z krzaków.
Jakkrayaan to po tajsku rower. Krungtheep, jak już wspominałem, to miasto aniołów, czyli Bangkok. Tytuł tej notatki więc to “Rower w Bangkoku”. Można pokusić się o tłumaczenie bardziej poetyckie i napisać “Rowerem po Bangkoku”, choć nie wiem, czy przyimek thii jest na tyle pojemny.
Po długich i nieco frustrujących poszukiwaniach udało mi się znaleźć akceptowalne mieszkanie w Bangkoku.
Dziś puja i dhamma talk w Little Bangkok Meditation Center. Nie będę wchodził w szczegóły, poza jednym: mój łysy łeb został elementem kompozycyjnym zdjęcia podsumowującego spotkanie. Z niepodważalnie uroczym malunkiem Buddy w tle. ;-)
Tak gdzieś wczoraj minęły mi trzy miesiące w TH. Z perspektywy – bardzo fajne doświadczenie i to zarówno część wiejska (mimo faz totalnego marazmu), jak i część miejska. Teraz muszę zdecydować, czy mam ochotę zapuścić delikatne korzenie w BKK, czy uraczej wrócić nad Wisłę i przez jakiś czas cieszyć się grubymi swetrami oraz jesiennymi kolorami drzew. Lekko skłaniam się ku swetrom i jesiennym liściom, choć z całą pewnością będzie mi bardzo brakowało Krungthepu.
Dzisiaj popołudniem wizyta w BACC, Bangkok Art and Culture Centre. Lokalny odpowiednik MOMA (albo CSW, czy MSN). Bardzo ciekawe miejsce – zawsze miałem słabość do galerii/centrów sztuki współczesnej, często samotnie wyprawiam się do CSW, a wiosną zeszłego roku przez kilka miesięcy byłem nawet wolontariuszem w MSN na wystawie Andrzeja Wróblewskiego.
Dziś kolejne monsunowe rozpasanie deszczowe. Efekty takie, jakie dwa lata temu widziałem w Dhace – ulice zamieniają się w strumienie, którymi, jak wielkie leniwe ryby, powoli przesuwają się samochody. Od czasu do czasu przemknie motorower, ten z kolei jak ryba drapieżna, zwinna i szybka.
Wrzuciłem kilka zdjęć z lipcowej wycieczki kanałami (bynajmniej nie powstańczymi).
Strasznie fajny temat – masa miejsc do wyeksplorowania, tyle że cokolwiek mi się nie chce robić zdjęć. ;-)
Baan aksorn, czyli dom liter. Tak nazywa się moja szkoła tajskiego. Dzisiaj udało mi się przeżyć 3h godziny nauki praktycznie non-stop.
Dzisiaj przed zazen sesją medytacyjną w Little Bangkok Meditation Group pół godziny Qi Gong.
Pamiętam, że jesienią 2014, podczas pierwszej wizyty w Bangkoku, po miesiącu włóczęgi po Bangladeszu, totalnie zafascynowały mnie tutejsze wieżowce, których większość spełnia funkcję mieszkalną. Nawet nie chodziło o architekturę, czy kwestie techniczne, w końcu dom, wysoki czy niski, to kolejny dom, ale bardziej o psychologię życia w takim budynku.
Nieco przykro było mi wyjeżdżać z Khanom. W końcu siedziałem tu ponad dwa i pół miesiąca i, jak pisałem wcześniej, cokolwiek się zadomowiłem, a nawet nieco zintegrowałem z lokalną społecznością.
Po prawie trzech miesiącach w Khanom, przeniosłem się do Bangkoku na kilka tygodni (a może miesięcy?).
Jeśli wena nie opuści mnie do końca, napiszę czasem coś tutaj (nowa kategoria – temat Khanom chwilowo zamknięty).
Ostatni pełny dzień w BKK z wyraźnym podziałem na część duchową i część mniej duchową. Rano Asalha Puja z Little Bangkok Meditation Group, a popołudniem sesja klasycznego masażu tajskiego.
Dzisiaj, po wczorajszym szoku, rozwibrowany Bangkok znów wydaje się przyjazny, a nawet bezpieczny. Do tego ponarzekałem nieco na pokój i hotel przeniósł mnie do czegoś, co ma ze 100 m2, dwa balkony, gigantyczny living room oraz osobne kuchnię i sypialnię. Właściwy człowiek we właściwym miejscu.Tylko wanny brakuje…
Po miesiącu na prowincji czuję się nieco oszołomiony dużym miastem. Co jakiś czas ukradkiem sprawdzam, czy pędy bambusa przypadkiem nie wystają mi z sandałów.